Miesięcznik Dzikie Życie

6/120 2004 Czerwiec 2004

Żyjące na wsi - z Dziubą, Andzią i Dżasti rozmawia Marcin Korniluk

Marcin Korniluk: Mieszkacie tutaj na wsi od jakiegoś czasu. Czy możecie powiedzieć jak tu trafiłyście i jaka była Wasza droga do tego miejsca?

Dziuba: Przeznaczenie - każdy ma jakąś drogę w życiu, a to właśnie jest nasza. Image
Adzia: Poznałyśmy się w Sudetach, gdzie mieszkałyśmy zimą w tipi pod Śnieżnikiem, potem mieszkałyśmy w Puszczy Knyszyńskiej i tam właśnie doszłyśmy do wniosku, że chcemy zamieszkać razem i zaczęłyśmy szukać w różnych miejscach w Bieszczadach, a także tutaj na Podlasiu...
Dżasti: Ciekawe jest to, że tam pod Śnieżnikiem była granica i tu także jest...
Dziuba: Ja wtedy w Sudetach chodziłam do szkoły. Budzik w tipi i rano biegłam do szkoły cała w dymie - wszyscy mówili, że mam specyficzny zapach.

M. K.: Dlaczego wybrałyście właśnie to miejsce?

Dżasti: Weszłyśmy na podwórko, a tu tęcza nad domem!
Adzia: Gdy tutaj przyjechałyśmy, to zobaczyłyśmy dużo znaków mówiących, że to jest miejsce, którego szukamy... Zeszli się ludzie ze wsi, przyszedł do nas kot i usiadł na kolanach, dziadek - nasz sąsiad przyniósł od razu klucze i pokazał chatkę.

M. K.: A cóż takiego specyficznego jest w tej okolicy?

Dziuba: Ludzie - babcie i dziadkowie, jacy mieszkają w tej wsi są wspaniali. Jak własne!
Dżasti : Bez babć i dziadków to nie wiem co byśmy robiły, jest po prostu między nami przyjaźń. Bardzo często zapraszają nas do siebie i przychodzą do nas w gości.
Adzia: Wieś jest nieduża, zagubiona pomiędzy pagórkami, liczy 16 zamieszkałych domów, pół kilometra od granicy z Białorusią, daleko od drogi - cisza i spokój.

M.K.: Mieszkając na wsi, zapewne całkiem inaczej postrzegacie życie w mieście - czym dla Was jest miasto i z czym się ono kojarzy?

Dziuba: Ja sobie nie wyobrażam życia w mieście. Nie ma tam normalnej wody, życie jak w pudełku albo jak w ZOO. W mieście jest po prostu dziwnie, ja mam naprawdę takie wrażenie, że ludzie w mieście się wygłupiają, są jak zaprogramowani.
Dżasti: Co my byśmy tam robiły? Sam wyjazd do miasta to jak za karę!
Adzia: Nie lubimy miasta w ogóle. Śmierdzi, dużo betonu, mało zieleni, nie słychać ptaków, nie ma tam żadnej pozytywnej energii. Bezpieczniej się czuję w nocy w środku lasu, niż w jasny dzień w mieście.

M.K.: Zajmujecie się na co dzień rzemiosłem artystycznym. Co takiego dokładnie robicie?

ImageDziuba: Torby, kamizelki, drobne rzeczy z drewna, ja troszeczkę maluję, lubię robić robótki ręczne - szczególnie na szydełku.
Dżasti: Szyję torby, zajmuję się fotografią, rysuję i maluję.
Adzia: Staram się tworzyć różne rzeczy - trochę rzeźbię, robię didjeridu, fajki, ozdabiam torby.

M.K.: Macie dready i często ludzie szufladkują Was jako rastamanki, ale Wy twierdzicie, że jesteście roots - co to znaczy i w czym się to przejawia?

Dżasti: Ja po prostu mam takie włosy...
Dziuba: Jest to życie takie, jak żyli nasi przodkowie ? powrót do korzeni... Cała nasza wioska to ludzie roots; tak samo jak nasi przyjaciele tutaj z Podlasia, z okolic Krynek, z Czarnej Białostockiej, Wasilkowa.
Adzia: Stronimy od cywilizacji, cenimy życie na podobieństwo naszych przodków, proste, skromne i to jest moim zdaniem bycie roots. Nie jestem rastamanką, choć cenię muzykę i kulturę rasta.

M.K.: Jakie są na co dzień Wasze związki z przyrodą?

Dżasti: Ja na co dzień po prostu ją podziwiam. Miałam spotkanie oko w oko z wilkiem, żubrem, łosiem. Dziki w zimie przebiegają niedaleko domu. Dwa lata temu u nas na płocie przed domem usiadł sokół wędrowny.
Adzia: W górach opiekowałyśmy się myszołowem - coś go potrąciło, miał ranne prawe oko i skrzydło, a wiadomo jak one widzą i nie mógł funkcjonować normalnie, mieszkał z nami 2 tygodnie, chłopcy go karmili i wyprowadzali na sznurku na loty, by ćwiczeniami się wzmacniał - miał taki majestat w sobie, że nie da się tego opisać. Na szczęście wydobrzał i odleciał. Od tamtej pory często trafiają do nas ranne ptaki - jedne udało się uratować, inne niestety nie.

M.K.: Przebywacie cały czas w miejscach, gdzie ludzie żyją razem z przyrodą nie ingerując w nią - czym dla Was jest dzika przyroda w codziennym życiu?

Dżasti: Jest czymś naturalnym, stanowi część naszego życia - przy sposobie, w jaki my tu żyjemy ta granica się zaciera, ja nie dostrzegam jej jako czegoś osobnego.
Dziuba: Przyroda jest naszą najlepszą przyjaciółką.
Adzia: My i przyroda stanowimy jedno - ona jest zawsze i wszędzie z nami.

M.K.: Dziękuję za rozmowę.