Miesięcznik Dzikie Życie

12-1/31-32 1996/1997 Gru 1996 / Stycz 1997

Program sieci Strażników Miejsc Cennych Przyrodniczo

Osoby pełnoletnie zachęcamy gorąco do udziału w projekcie tworzenia sieci „Strażników miejsc przyrodniczo cennych”. Projekt ten trwa nieustannie, nazwiska osób piszących na adres „Dzikiego Życia” i wyrażających chęć wzięcia udziału w projekcie zostaną wczytane do bazy danych projektu i będziemy im wysyłali zaproszenia na specjalistyczne warsztaty oraz materiały szkoleniowe. Przypominamy czego dotyczy projekt:

Już obecnie istnieje nieformalna sieć osób, uczestników warsztatów i zaangażowanych w kampanie, które to osoby bardziej lub mniej świadomie stały się strażnikami miejsc, obiektów i obszarów o wartościach przyrodniczych i kulturowych.

Chcemy pójść krok dalej. Korzystając z pozycji „Pracowni” i sporego już doświadczenia w prowadzeniu kampanii proponujemy każdemu, kto jest tym zainteresowany udział w cyklu zajęć warsztatowych, po których będzie można dostać „licencję” Pracowni na rzecz wszystkich istot. Taki licencjonowany przez „Pracownię” strażnik przyrodniczo cennych miejsc będzie – jak sądzimy miał mocniejszą pozycję podczas lokalnych pertraktacji. Będzie również miał poczucie wsparcia silnej organizacji i sieci podobnych jemu strażników. Nie chodzi tutaj o ekspertów, lecz o wypełnienie luki między badającym swój obiekt naukowcem, a pełnym dobrych chęci, działającym z pobudek serca dyletantem. Warsztat magiczny krąg ma ukazać nasze związki uczuciowe z matką Ziemią i odnieść je do wiedzy przyrodniczej. Ma również pomóc nam uzbroić się w cierpliwość, siłę i porzucić wszelkie formy agresji w postępowaniu – tworzymy wspólny krąg. Ma nas nauczyć słuchania nauczyciela – Przyrody. Zajęcia przyrodnicze, takie jak warsztat „Las” mają na celu poszerzyć wiedzę przyrodniczą i odpowiedzieć przyszłym strażnikom na wątpliwości, jakie mogą się pojawiać na drodze próby zrozumienia procesów dziejących się na obszarach, które chcemy chronić. Warsztaty odwołujące się do bio-regionu uczą ciągłości procesów kulturowych i przyrodniczych, sposobów odczytywania ich i wykorzystywania w kampaniach i organicznej pracy dla ochrony przyrody. Warsztaty dla liderów chcących prowadzić inne warsztaty wynikają z naturalnego procesu tworzenia się sieci osób prowadzących działania w lokalnych środowiskach i pytających o wspólne z innymi doświadczenia.

Przyszli strażnicy powinni wziąć udział we wszystkich rodzajach warsztatów, by stali się osobami łączącymi głęboką więź z przyrodą z dużym zasobem wiedzy i doświadczenia potrzebnych na poziomie ich pracy dla przyrody.

Strażnicy będą się spotykali co jakiś czas, żeby wymieniać się doświadczeniami, kontrolować własne postępowanie, korzystać ze wsparcia stowarzyszenia i np. „Dzikiego Życia”, uczestniczyć we wspólnych szkoleniach, a także rytuałach dających siłę i przekonanie. Osoby znajdujące się w sieci projektu SMPC będą zapraszane na różne specjalistyczne warsztaty i obozy. Chcemy, aby kryteria przyznawania licencji były wysokie, a mechanizm funkcjonowania sieci strażników posiadał wpisany system chroniący przed nadużyciami idei.

Ostatecznym celem projektu jest stworzenie w Polsce sieci obszarów dzikiego życia powiązanych korytarzami ekologicznymi oraz sieci parków ekologicznych dla edukacji. Projekt będzie się rozciągał na obszary ponadgraniczne w miarę rozszerzania się międzynarodowej sieci strażników.

Stali realizatorzy programu to:

Szymon Ciapała (biolog, Uniw. Śląski), Janusz Korbel (zał. „Pracowni” i red. „Dzikiego Życia”), Marta Lelek (liderka warsztatów g.e.). Juro Lukač (lider organizacji Wilk ze Słowacji), Grzegorz Wojsław (filozof, obsada „Pracowni”), Jacek Zachara (przewodnik beskidzki). W trakcie realizacji projektu zapraszani są specjaliści z różnych dziedzin.

Uczestnicy projektu zapraszani są w pierwszej kolejności na wszelkie formy zajęć warsztatowych oraz na obozy w czasie ferii. Specjalistyczny warsztat tylko dla uczestników projektu przewidywany jest w dniach: 7–9 kwietnia 1997 r.